Lamentacje 3,21 – hebrajski i polski

1 אֲנִ֤י הַגֶּ֙בֶר֙ רָאָ֣ה עֳנִ֔י בְּשֵׁ֖בֶט עֶבְרָתֽוֹ׃ {ס} Jam ten mąż, którym nędzę widział, pod biczem zagniewania Jego.

2 אוֹתִ֥י נָהַ֛ג וַיֹּלַ֖ךְ חֹ֥שֶׁךְ וְלֹא־אֽוֹר׃ {ס} Mnie On poprowadził i zawiódł w mrok bez światła.

3 אַ֣ךְ בִּ֥י יָשֻׁ֛ב יַהֲפֹ֥ךְ יָד֖וֹ כׇּל־הַיּֽוֹם׃ {ס} Przeciw mnie to się odwrócił, i zwraca rękę Swoję ustawicznie.

4 בִּלָּ֤ה בְשָׂרִי֙ וְעוֹרִ֔י שִׁבַּ֖ר עַצְמוֹתָֽי׃ {ס} Starł ciało i skórę moję, pogruchotał kości moje.

5 בָּנָ֥ה עָלַ֛י וַיַּקַּ֖ף רֹ֥אשׁ וּתְלָאָֽה׃ {ס} Obudował mnie i ogarnął jadem i strapieniem.

6 בְּמַחֲשַׁכִּ֥ים הוֹשִׁיבַ֖נִי כְּמֵתֵ֥י עוֹלָֽם׃ {ס} W ciemnościach mnie osadził, jak od wieku zmarłych.

7 גָּדַ֧ר בַּעֲדִ֛י וְלֹ֥א אֵצֵ֖א הִכְבִּ֥יד נְחׇשְׁתִּֽי׃ {ס} Zagrodził mnie bez wyjścia, obciążył kajdany moje.

8 גַּ֣ם כִּ֤י אֶזְעַק֙ וַאֲשַׁוֵּ֔עַ שָׂתַ֖ם תְּפִלָּתִֽי׃ {ס} Choć krzyczę i wołam, tamuje on modlitwę moję.

9 גָּדַ֤ר דְּרָכַי֙ בְּגָזִ֔ית נְתִיבֹתַ֖י עִוָּֽה׃ {ס} Zagrodził drogi moje ciosem, ścieżki moje wywrócił.

10 דֹּ֣ב אֹרֵ֥ב הוּא֙ לִ֔י (אריה) [אֲרִ֖י] בְּמִסְתָּרִֽים׃ {ס} Niedźwiedziem czatującym stał się dla mnie, lwem przyczajonym w ostępie.

11 דְּרָכַ֥י סוֹרֵ֛ר וַֽיְפַשְּׁחֵ֖נִי שָׂמַ֥נִי שֹׁמֵֽם׃ {ס} Drogi moje pokrzywił i poszarpał mnie, w strętwienie mnie wprawił.

12 דָּרַ֤ךְ קַשְׁתּוֹ֙ וַיַּצִּיבֵ֔נִי כַּמַּטָּרָ֖א לַחֵֽץ׃ {ס} Napiął łuk Swój i postawił mnie jako cel dla strzały.

13 הֵבִיא֙ בְּכִלְיֹתָ֔י בְּנֵ֖י אַשְׁפָּתֽוֹ׃ {ס} Wbił w nerki moje dzieci kołczana Swojego.

14 הָיִ֤יתִי שְּׂחֹק֙ לְכׇל־עַמִּ֔י נְגִינָתָ֖ם כׇּל־הַיּֽוֹם׃ {ס} Pośmiewiskiem się stałem ludom wszystkim, przedmiotem pieśni ich ustawicznie.

15 הִשְׂבִּיעַ֥נִי בַמְּרוֹרִ֖ים הִרְוַ֥נִי לַעֲנָֽה׃ {ס} Nasycił mnie goryczami, napoił piołunem.

16 וַיַּגְרֵ֤ס בֶּֽחָצָץ֙ שִׁנָּ֔י הִכְפִּישַׁ֖נִי בָּאֵֽפֶר׃ {ס} Wykruszył krzemieniem zęby moje, podeptał mnie w prochu.

17 וַתִּזְנַ֧ח מִשָּׁל֛וֹם נַפְשִׁ֖י נָשִׁ֥יתִי טוֹבָֽה׃ {ס} Oddaliłeś od pokoju duszę moję, zapomniałem o szczęściu.

18 וָאֹמַר֙ אָבַ֣ד נִצְחִ֔י וְתוֹחַלְתִּ֖י מֵיְהֹוָֽה׃ {ס} I rzekłem: znikła żywotna siła moja, i nadzieja moja od Wiekuistego.

19 זְכׇר־עׇנְיִ֥י וּמְרוּדִ֖י לַעֲנָ֥ה וָרֹֽאשׁ׃ {ס} Wspomnij na nędzę i tułactwo moje, na piołun i truciznę.

20 זָכ֣וֹר תִּזְכּ֔וֹר (ותשיח) [וְתָשׁ֥וֹחַ] עָלַ֖י נַפְשִֽׁי׃ {ס} Pamięta, o, pamięta, a pognębiona we mnie dusza moja.

21 זֹ֛את אָשִׁ֥יב אֶל־לִבִּ֖י עַל־כֵּ֥ן אוֹחִֽיל׃ {ס} To wezmę do serca mojego, i dla tego ufać będę:

22 חַֽסְדֵ֤י יְהֹוָה֙ כִּ֣י לֹא־תָ֔מְנוּ כִּ֥י לֹא־כָל֖וּ רַחֲמָֽיו׃ {ס} Łaski to Wiekuistego, żeśmy nie zginęli jeszcze, bo nie wyczerpnęło się miłosierdzie Jego!

23 חֲדָשִׁים֙ לַבְּקָרִ֔ים רַבָּ֖ה אֱמוּנָתֶֽךָ׃ {ס} Wznawiają się z każdym porankiem, wielką niezawodność Twoja!

24 חֶלְקִ֤י יְהֹוָה֙ אָמְרָ֣ה נַפְשִׁ֔י עַל־כֵּ֖ן אוֹחִ֥יל לֽוֹ׃ {ס} Udziałem moim Wiekuisty, rzecze dusza moja, przeto ufam Mu.

25 ט֤וֹב יְהֹוָה֙ לְקֹוָ֔ו לְנֶ֖פֶשׁ תִּדְרְשֶֽׁנּוּ׃ {ס} Dobrotliwy Wiekuisty dla polegających na Nim, dla duszy, która Go szuka.

26 ט֤וֹב וְיָחִיל֙ וְדוּמָ֔ם לִתְשׁוּעַ֖ת יְהֹוָֽה׃ {ס} Dobrze w milczeniu czekać na pomoc Wiekuistego.

27 ט֣וֹב לַגֶּ֔בֶר כִּֽי־יִשָּׂ֥א עֹ֖ל בִּנְעוּרָֽיו׃ {ס} Dobrze człowiekowi dźwigać jarzmo w młodości swojej.

28 יֵשֵׁ֤ב בָּדָד֙ וְיִדֹּ֔ם כִּ֥י נָטַ֖ל עָלָֽיו׃ {ס} Niechaj siedzi samotnie i milczy, gdy go obarczył.

29 יִתֵּ֤ן בֶּֽעָפָר֙ פִּ֔יהוּ אוּלַ֖י יֵ֥שׁ תִּקְוָֽה׃ {ס} Niechaj położy na prochu usta swoje, może jest jeszcze nadzieja.

30 יִתֵּ֧ן לְמַכֵּ֛הוּ לֶ֖חִי יִשְׂבַּ֥ע בְּחֶרְפָּֽה׃ {ס} Niechaj nadstawi lice uderzającemu go, niechaj nasyca się hańbą.

31 כִּ֣י לֹ֥א יִזְנַ֛ח לְעוֹלָ֖ם אֲדֹנָֽי׃ {ס} Albowiem nie na wieki odtrąca Pan.

32 כִּ֣י אִם־הוֹגָ֔ה וְרִחַ֖ם כְּרֹ֥ב חֲסָדָֽיו׃ {ס} Bo jeśli zasmucił, zmiłuje się znowu wedle pełni łaski Swojej.

33 כִּ֣י לֹ֤א עִנָּה֙ מִלִּבּ֔וֹ וַיַּגֶּ֖ה בְּנֵי־אִֽישׁ׃ {ס} Albowiem nie z serca Swego trapi i zasmuca synów ludzkich.

34 לְדַכֵּא֙ תַּ֣חַת רַגְלָ֔יו כֹּ֖ל אֲסִ֥ירֵי אָֽרֶץ׃ {ס} Gdy się gnębi pod stopami wszystkich więźniów ziemi,

35 לְהַטּוֹת֙ מִשְׁפַּט־גָּ֔בֶר נֶ֖גֶד פְּנֵ֥י עֶלְיֽוֹן׃ {ס} Gdy się uchyla prawo człowieka przed obliczem Najwyższego.

36 לְעַוֵּ֤ת אָדָם֙ בְּרִיב֔וֹ אֲדֹנָ֖י לֹ֥א רָאָֽה׃ {ס} Gdy się wykrzywia spór czyjkolwiek - czyżby nie widział tego Wiekuisty?

37 מִ֣י זֶ֤ה אָמַר֙ וַתֶּ֔הִי אֲדֹנָ֖י לֹ֥א צִוָּֽה׃ {ס} Któż to wyrzekł, a spełniło się, jeśli tego Pan nie rozkazał?

38 מִפִּ֤י עֶלְיוֹן֙ לֹ֣א תֵצֵ֔א הָרָע֖וֹת וְהַטּֽוֹב׃ {ס} Izali nie wychodzi z ust Najwyższego zarówno złe jak dobre?

39 מַה־יִּתְאוֹנֵן֙ אָדָ֣ם חָ֔י גֶּ֖בֶר עַל־חֲטָאָֽו׃ {ס} Czemu utyskuje człowiek dopóki żyje, mąż cierpiący za grzechy swoje?

40 נַחְפְּשָׂ֤ה דְרָכֵ֙ינוּ֙ וְֽנַחְקֹ֔רָה וְנָשׁ֖וּבָה עַד־יְהֹוָֽה׃ {ס} Rozważmy drogi nasze a zbadajmy je, a nawróćmy się do Wiekuistego!

41 נִשָּׂ֤א לְבָבֵ֙נוּ֙ אֶל־כַּפָּ֔יִם אֶל־אֵ֖ל בַּשָּׁמָֽיִם׃ {ס} Podnieśmy serce, nie ręce nasze do Boga na niebie!

42 נַ֤חְנוּ פָשַׁ֙עְנוּ֙ וּמָרִ֔ינוּ אַתָּ֖ה לֹ֥א סָלָֽחְתָּ׃ {ס} Myśmy wykroczyli i byli przekorni, Tyś nie wybaczył.

43 סַכּ֤וֹתָה בָאַף֙ וַֽתִּרְדְּפֵ֔נוּ הָרַ֖גְתָּ לֹ֥א חָמָֽלְתָּ׃ {ס} Okryłeś się gniewem, a ścigałeś nas, zabijałeś bez litości.

44 סַכּ֤וֹתָה בֶֽעָנָן֙ לָ֔ךְ מֵעֲב֖וֹר תְּפִלָּֽה׃ {ס} Przesłoniłeś się chmurą, że nie przenikła modlitwa.

45 סְחִ֧י וּמָא֛וֹס תְּשִׂימֵ֖נוּ בְּקֶ֥רֶב הָעַמִּֽים׃ {ס} Pomiotem i przedmiotem wstrętu uczyniłeś nas wpośród ludów.

46 פָּצ֥וּ עָלֵ֛ינוּ פִּיהֶ֖ם כׇּל־אֹיְבֵֽינוּ׃ {ס} Rozwierali na nas usta wszyscy wrogowie nasi.

47 פַּ֧חַד וָפַ֛חַת הָ֥יָה לָ֖נוּ הַשֵּׁ֥את וְהַשָּֽׁבֶר׃ {ס} Trwoga i grób były udziałem naszym, spustoszenie i zniszczenie.

48 פַּלְגֵי־מַ֙יִם֙ תֵּרַ֣ד עֵינִ֔י עַל־שֶׁ֖בֶר בַּת־עַמִּֽי׃ {ס} Potoki wód wylewa oko moje nad pogromem córy ludu mojego.

49 עֵינִ֧י נִגְּרָ֛ה וְלֹ֥א תִדְמֶ֖ה מֵאֵ֥ין הֲפֻגֽוֹת׃ {ס} Oko moje wycieka a nie ustawa, bo nie znajduje wytchnienia.

50 עַד־יַשְׁקִ֣יף וְיֵ֔רֶא יְהֹוָ֖ה מִשָּׁמָֽיִם׃ {ס} Póki nie spojrzy, a wejrzy Wiekuisty z nieba.

51 עֵינִי֙ עֽוֹלְלָ֣ה לְנַפְשִׁ֔י מִכֹּ֖ל בְּנ֥וֹת עִירִֽי׃ {ס} Oka mojego łza dręczy duszę moję z powodu wszystkich cór ludu mojego.

52 צ֥וֹד צָד֛וּנִי כַּצִּפּ֖וֹר אֹיְבַ֥י חִנָּֽם׃ {ס} Ścigali, ścigali mnie niby ptaka wrogowie moi bez przyczyny.

53 צָֽמְת֤וּ בַבּוֹר֙ חַיָּ֔י וַיַּדּוּ־אֶ֖בֶן בִּֽי׃ {ס} Zadławili w grobie życie moje, i zatoczyli kamień na mnie.

54 צָֽפוּ־מַ֥יִם עַל־רֹאשִׁ֖י אָמַ֥רְתִּי נִגְזָֽרְתִּי׃ {ס} Wezbrały wody nad głową moją, mniemałem, żem zginął.

55 קָרָ֤אתִי שִׁמְךָ֙ יְהֹוָ֔ה מִבּ֖וֹר תַּחְתִּיּֽוֹת׃ {ס} Wzywałem imienia Twego Wiekuisty z grobu najgłębszego.

56 קוֹלִ֖י שָׁמָ֑עְתָּ אַל־תַּעְלֵ֧ם אׇזְנְךָ֛ לְרַוְחָתִ֖י לְשַׁוְעָתִֽי׃ {ס} Usłyszałeś głos mój, nie ukrywaj ucha Twojego od westchnień i krzyku mojego.

57 קָרַ֙בְתָּ֙ בְּי֣וֹם אֶקְרָאֶ֔ךָּ אָמַ֖רְתָּ אַל־תִּירָֽא׃ {ס} Dnia, któregom cię wołał byłeś blizkim, rzekłeś: nie obawiaj się!

58 רַ֧בְתָּ אֲדֹנָ֛י רִיבֵ֥י נַפְשִׁ֖י גָּאַ֥לְתָּ חַיָּֽי׃ {ס} Wiodłeś, panie, sprawę duszy mojej, wybawiłeś życie moje.

59 רָאִ֤יתָה יְהֹוָה֙ עַוָּ֣תָתִ֔י שׇׁפְטָ֖ה מִשְׁפָּטִֽי׃ {ס} Wejrzałeś Wiekuisty na krzywdę moję, uczyń mi sprawiedliwość.

60 רָאִ֙יתָה֙ כׇּל־נִקְמָתָ֔ם כׇּל־מַחְשְׁבֹתָ֖ם לִֽי׃ {ס} Widziałeś całą ich zawziętość, wszystkie ich zamysły przeciw mnie.

61 שָׁמַ֤עְתָּ חֶרְפָּתָם֙ יְהֹוָ֔ה כׇּל־מַחְשְׁבֹתָ֖ם עָלָֽי׃ {ס} Słyszałeś obelgi ich Wiekuisty, wszystkie ich plany przeciw mnie.

62 שִׂפְתֵ֤י קָמַי֙ וְהֶגְיוֹנָ֔ם עָלַ֖י כׇּל־הַיּֽוֹם׃ {ס} Mowy przeciwników moich, i ustawiczne knowania ich przeciw mnie.

63 שִׁבְתָּ֤ם וְקִֽימָתָם֙ הַבִּ֔יטָה אֲנִ֖י מַנְגִּינָתָֽם׃ {ס} Gdy siadają i gdy wstawają, patrz, jam przedmiotem ich pieśni!

64 תָּשִׁ֨יב לָהֶ֥ם גְּמ֛וּל יְהֹוָ֖ה כְּמַעֲשֵׂ֥ה יְדֵיהֶֽם׃ {ס} Oddasz im zapłatę, Wiekuisty, wedle dzieła rąk ich.

65 תִּתֵּ֤ן לָהֶם֙ מְגִנַּת־לֵ֔ב תַּאֲלָֽתְךָ֖ לָהֶֽם׃ {ס} Dasz im zamroczenie serca - przekleństwo Twoje na nich!

66 תִּרְדֹּ֤ף בְּאַף֙ וְתַשְׁמִידֵ֔ם מִתַּ֖חַת שְׁמֵ֥י יְהֹוָֽה׃ {פ}
Będziesz ich ścigał w gniewie i wytępisz ich z pod nieba, o Wiekuisty!