Księga Jeremiasza 24,4 – hebrajski i polski

24

1 הִרְאַ֘נִי֮ יְהֹוָה֒ וְהִנֵּ֗ה שְׁנֵי֙ דּוּדָאֵ֣י תְאֵנִ֔ים מוּעָדִ֕ים לִפְנֵ֖י הֵיכַ֣ל יְהֹוָ֑ה אַחֲרֵ֣י הַגְל֣וֹת נְבוּכַדְרֶאצַּ֣ר מֶלֶךְ־בָּבֶ֡ל אֶת־יְכׇנְיָ֣הוּ בֶן־יְהוֹיָקִ֣ים מֶלֶךְ־יְהוּדָה֩ וְאֶת־שָׂרֵ֨י יְהוּדָ֜ה וְאֶת־הֶחָרָ֤שׁ וְאֶת־הַמַּסְגֵּר֙ מִיר֣וּשָׁלַ֔͏ִם וַיְבִאֵ֖ם בָּבֶֽל׃ Ukazał mi Wiekuisty, a oto dwa kosze fig ustawione przed przybytkiem Wiekuistego, gdy był w niewolę uprowadził Nebukadrecar król babiloński Jechonję syna Jehojakima, króla Judy, i książęta Judy i płatnerzy i majstrów fortecznych z Jerozolimy, a zawiódł ich do Babelu.

2 הַדּ֣וּד אֶחָ֗ד תְּאֵנִים֙ טֹב֣וֹת מְאֹ֔ד כִּתְאֵנֵ֖י הַבַּכֻּר֑וֹת וְהַדּ֣וּד אֶחָ֗ד תְּאֵנִים֙ רָע֣וֹת מְאֹ֔ד אֲשֶׁ֥ר לֹא־תֵאָכַ֖לְנָה מֵרֹֽעַ׃ {פ}
Kosz jeden - figi dobre bardzo, jako bywają figi wczesne, a kosz drugi - figi liche bardzo, których się nie jada dla lichoty.

3 וַיֹּ֨אמֶר יְהֹוָ֜ה אֵלַ֗י מָה־אַתָּ֤ה רֹאֶה֙ יִרְמְיָ֔הוּ וָאֹמַ֖ר תְּאֵנִ֑ים הַתְּאֵנִ֤ים הַטֹּבוֹת֙ טֹב֣וֹת מְאֹ֔ד וְהָֽרָעוֹת֙ רָע֣וֹת מְאֹ֔ד אֲשֶׁ֥ר לֹא־תֵאָכַ֖לְנָה מֵרֹֽעַ׃ {פ}
I rzekł Wiekuisty do mnie: Co widzisz Jeremjaszu? I odpowiedziałem: figi; figi dobre są dobre bardzo, a liche są liche bardzo, których się nie jada dla lichoty.

4 וַיְהִ֥י דְבַר־יְהֹוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֹֽר׃ Tedy doszło mnie słowo Wiekuistego, jak następuje.

5 כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהֹוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל כַּתְּאֵנִ֥ים הַטֹּב֖וֹת הָאֵ֑לֶּה כֵּֽן־אַכִּ֞יר אֶת־גָּל֣וּת יְהוּדָ֗ה אֲשֶׁ֨ר שִׁלַּ֜חְתִּי מִן־הַמָּק֥וֹם הַזֶּ֛ה אֶ֥רֶץ כַּשְׂדִּ֖ים לְטוֹבָֽה׃ Tak rzecze Wiekuisty, Bóg Israela: Jako te figi dobre tak wyróżnię wygnańców Judy, których wysłałem z miejsca tego do ziemi Kasdejczyków, ku dobremu.

6 וְשַׂמְתִּ֨י עֵינִ֤י עֲלֵיהֶם֙ לְטוֹבָ֔ה וַהֲשִׁבֹתִ֖ים עַל־הָאָ֣רֶץ הַזֹּ֑את וּבְנִיתִים֙ וְלֹ֣א אֶהֱרֹ֔ס וּנְטַעְתִּ֖ים וְלֹ֥א אֶתּֽוֹשׁ׃ I zwrócę oko Moje na nich ku dobremu, i przywiodę ich napowrót do ziemi tej, i odbuduję ich a nie zburzę, i zasadzę ich a nie wyplenię.

7 וְנָתַתִּי֩ לָהֶ֨ם לֵ֜ב לָדַ֣עַת אֹתִ֗י כִּ֚י אֲנִ֣י יְהֹוָ֔ה וְהָיוּ־לִ֣י לְעָ֔ם וְאָ֣נֹכִ֔י אֶהְיֶ֥ה לָהֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים כִּֽי־יָשֻׁ֥בוּ אֵלַ֖י בְּכׇל־לִבָּֽם׃ {ס} I dam im serce, aby poznali Mnie, żem Ja Wiekuisty! I będą Mi narodem, a ja będę im Bogiem, jeżeli zwrócą się ku Mnie całem sercem swojém.

8 וְכַתְּאֵנִים֙ הָרָע֔וֹת אֲשֶׁ֥ר לֹא־תֵאָכַ֖לְנָה מֵרֹ֑עַ כִּי־כֹ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהֹוָ֗ה כֵּ֣ן אֶ֠תֵּ֠ן אֶת־צִדְקִיָּ֨הוּ מֶלֶךְ־יְהוּדָ֤ה וְאֶת־שָׂרָיו֙ וְאֵ֣ת ׀ שְׁאֵרִ֣ית יְרוּשָׁלַ֗͏ִם הַנִּשְׁאָרִים֙ בָּאָ֣רֶץ הַזֹּ֔את וְהַיֹּשְׁבִ֖ים בְּאֶ֥רֶץ מִצְרָֽיִם׃ Ale jako te figi liche, których się nie jada dla lichoty, rzecze Wiekuisty, tak uczynię Cydkjasza, króla Judy, i książęta jego, i szczątki Jerozolimy, które pozostały w ziemi tej, i tych, którzy osiedli w ziemi Micraim.

9 וּנְתַתִּים֙ (לזועה) [לְזַעֲוָ֣ה] לְרָעָ֔ה לְכֹ֖ל מַמְלְכ֣וֹת הָאָ֑רֶץ לְחֶרְפָּ֤ה וּלְמָשָׁל֙ לִשְׁנִינָ֣ה וְלִקְלָלָ֔ה בְּכׇל־הַמְּקֹמ֖וֹת אֲשֶֽׁר־אַדִּיחֵ֥ם שָֽׁם׃ I podam ich na postrach, na utrapienie wszystkim królestwom ziemi, na sromotę i na przypowieść, na pośmiewisko i na przekleństwo po wszystkich miejscach, do których ich zapędzę.

10 וְשִׁלַּ֣חְתִּי בָ֔ם אֶת־הַחֶ֖רֶב אֶת־הָרָעָ֣ב וְאֶת־הַדָּ֑בֶר עַד־תֻּמָּם֙ מֵעַ֣ל הָאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁר־נָתַ֥תִּי לָהֶ֖ם וְלַאֲבוֹתֵיהֶֽם׃ {פ}
I poszlę na nich miecz, głód i mór, póki nie wyginą z ziemi, którą oddałem im, i ojcom ich.

Miqra according to the Masorah · Licencja: CC BY-SA · Źródło
Bible in Polish, trans. Izaak Cylkow, 1841 - 1908 [pl] · Licencja: Public Domain · Źródło