Księga Izajasza 27,2 – hebrajski i polski

27

1 בַּיּ֣וֹם הַה֡וּא יִפְקֹ֣ד יְהֹוָה֩ בְּחַרְבּ֨וֹ הַקָּשָׁ֜ה וְהַגְּדוֹלָ֣ה וְהַחֲזָקָ֗ה עַ֤ל לִוְיָתָן֙ נָחָ֣שׁ בָּרִ֔חַ וְעַל֙ לִוְיָתָ֔ן נָחָ֖שׁ עֲקַלָּת֑וֹן וְהָרַ֥ג אֶת־הַתַּנִּ֖ין אֲשֶׁ֥ר בַּיָּֽם׃ {ס} Dnia onego nawiedzi Wiekuisty mieczem swoim twardym, wielkim i potężnym lewiatana, węża chybkiego i lewiatana, węża zwiniętego, i zabije potwora w morzu.

2 בַּיּ֖וֹם הַה֑וּא כֶּ֥רֶם חֶ֖מֶר עַנּוּ־לָֽהּ׃ Dnia onego, winnicą pieniącego się wina okrzyknijcie ją.

3 אֲנִ֤י יְהֹוָה֙ נֹֽצְרָ֔הּ לִרְגָעִ֖ים אַשְׁקֶ֑נָּה פֶּ֚ן יִפְקֹ֣ד עָלֶ֔יהָ לַ֥יְלָה וָי֖וֹם אֶצֳּרֶֽנָּה׃ Ja, Wiekuisty, strzegę jej, co chwila zraszam ją; aby nikt jej nie nawiedził, dzień i noc pilnuję jej.

4 חֵמָ֖ה אֵ֣ין לִ֑י מִֽי־יִתְּנֵ֜נִי שָׁמִ֥יר שַׁ֙יִת֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה אֶפְשְׂעָ֥ה בָ֖הּ אֲצִיתֶ֥נָּה יָּֽחַד׃ Alboż gniewu nie mam? Któż wyprowadzi osty i ciernie do walki zemną? Wystąpiwszy przeciw nim spaliłbym je pospołu.

5 א֚וֹ יַחֲזֵ֣ק בְּמָעוּזִּ֔י יַעֲשֶׂ֥ה שָׁל֖וֹם לִ֑י שָׁל֖וֹם יַעֲשֶׂה־לִּֽי׃ Chyba chwyconoby się potęgi Mojej, zawarto pokój zemną, pokój zawarto zemną.

6 הַבָּאִים֙ יַשְׁרֵ֣שׁ יַֽעֲקֹ֔ב יָצִ֥יץ וּפָרַ֖ח יִשְׂרָאֵ֑ל וּמָלְא֥וּ פְנֵי־תֵבֵ֖ל תְּנוּבָֽה׃ {פ}
W przyszłości zakorzeni się znowu Jakób, zakwitnie i rozpleni się Israel, i napełnią powierzchnię świata owocem.

7 הַכְּמַכַּ֥ת מַכֵּ֖הוּ הִכָּ֑הוּ אִם־כְּהֶ֥רֶג הֲרֻגָ֖יו הֹרָֽג׃ Alboż go tak gromił, jako zgromił pogromcę jego, alboż legł on tak, jako legli polegli jego?

8 בְּסַאסְּאָ֖ה בְּשַׁלְחָ֣הּ תְּרִיבֶ֑נָּה הָגָ֛ה בְּרוּח֥וֹ הַקָּשָׁ֖ה בְּי֥וֹם קָדִֽים׃ Dopiero gdy miara pełną była, wygnaniem go skarciłeś, - wtedy dopiero wypędził go wichrem Swoim gwałtownym w dzień burzliwy.

9 לָכֵ֗ן בְּזֹאת֙ יְכֻפַּ֣ר עֲוֺֽן־יַעֲקֹ֔ב וְזֶ֕ה כׇּל־פְּרִ֖י הָסִ֣ר חַטָּאת֑וֹ בְּשׂוּמ֣וֹ ׀ כׇּל־אַבְנֵ֣י מִזְבֵּ֗חַ כְּאַבְנֵי־גִר֙ מְנֻפָּצ֔וֹת לֹא־יָקֻ֥מוּ אֲשֵׁרִ֖ים וְחַמָּנִֽים׃ Przeto tém tylko zmazana będzie wina Jakóba, i będzie ten cały owoc usunięcia grzechu jego, że obróci wszystkie kamienie ołtarza w wapienie pokruszone, aby nie ostały się więcej gaje i posągi słońca.

10 כִּ֣י עִ֤יר בְּצוּרָה֙ בָּדָ֔ד נָוֶ֕ה מְשֻׁלָּ֥ח וְנֶעֱזָ֖ב כַּמִּדְבָּ֑ר שָׁ֣ם יִרְעֶ֥ה עֵ֛גֶל וְשָׁ֥ם יִרְבָּ֖ץ וְכִלָּ֥ה סְעִפֶֽיהָ׃ Bo oto stanie się gród warowny osamotnionym, siedzibą porzuconą i opuszczoną jako pustynia. Paść się tam będą cielęta, i tam się wylegać, i niszczyć zarośla jego.

11 בִּיבֹ֤שׁ קְצִירָהּ֙ תִּשָּׁבַ֔רְנָה נָשִׁ֕ים בָּא֖וֹת מְאִיר֣וֹת אוֹתָ֑הּ כִּ֣י לֹ֤א עַם־בִּינוֹת֙ ה֔וּא עַל־כֵּן֙ לֹא־יְרַחֲמֶ֣נּוּ עֹשֵׂ֔הוּ וְיֹצְר֖וֹ לֹ֥א יְחֻנֶּֽנּוּ׃ {פ}
Gdy poschną gałązki jego będą odłamane, kobiety przyjdą i rozniecą niemi ogień. Bo nie jest to lud rozumny, przeto nie lituje się nad nim Twórca jego, a Mistrz jego nie przepuszcza mu.

12 וְהָיָה֙ בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יַחְבֹּ֧ט יְהֹוָ֛ה מִשִּׁבֹּ֥לֶת הַנָּהָ֖ר עַד־נַ֣חַל מִצְרָ֑יִם וְאַתֶּ֧ם תְּלֻקְּט֛וּ לְאַחַ֥ד אֶחָ֖ד בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל׃ {פ}
I będzie dnia onego, strząśnie was Wiekuisty od prądu rzeki aż do potoku Egipskiego, a zbierani będziecie po jednemu, synowie Israela.

13 וְהָיָ֣ה ׀ בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא יִתָּקַע֮ בְּשׁוֹפָ֣ר גָּדוֹל֒ וּבָ֗אוּ הָאֹֽבְדִים֙ בְּאֶ֣רֶץ אַשּׁ֔וּר וְהַנִּדָּחִ֖ים בְּאֶ֣רֶץ מִצְרָ֑יִם וְהִשְׁתַּחֲו֧וּ לַיהֹוָ֛ה בְּהַ֥ר הַקֹּ֖דֶשׁ בִּירוּשָׁלָֽ͏ִם׃ {פ}
I stanie się téż dnia onego, że uderzą w surmę wielką, i powrócą zaginieni na ziemi Aszur, i rozproszeni po ziemi Micraim, i korzyć się będą Wiekuistemu na górze świętej w Jeruszalaim.

Miqra according to the Masorah · Licencja: CC BY-SA · Źródło
Bible in Polish, trans. Izaak Cylkow, 1841 - 1908 [pl] · Licencja: Public Domain · Źródło