Na pierwszej linii frontu komandosów życie toczy się na odwróconych zasadach – w ciągu dnia zajmują się procedurami bojowymi, oceną sytuacji i przygotowaniami, szykując się na noc. Kiedy zapada zmrok, niewielkie centrum kontroli ognia wypełnia się całkowicie, każde krzesło jest zajęte, a ekrany rozświetlają się – gotowe do wysłania sił na operacje głęboko w Libanie. 

Centrum to, podobnie jak wszystkie podobne w IDF, składa się z kilku modułów. „Komórki artylerii i operacji, które zajmują się ukierunkowanymi, zaplanowanymi działaniami, wraz z przedstawicielami wywiadu i Sił Powietrznych, a także komórka ataku, która realizuje wiele szybkich pętli zamykania”, opisuje major R., dowódca wsparcia brygady, dowódca modułu.

Misja: zapewnienie bezpośredniego wsparcia siłom w terenie, przy jednoczesnym utrzymaniu ciągłej komunikacji z nimi. Przez cały czas działań operacyjnych w południowym Libanie, a także teraz podczas zawieszenia broni, centrum kontroli ognia towarzyszy jednostkom Maglan i Egoz w sektorze. „Jednostki są odpowiedzialne za trudne obszary, dzięki swoim zaawansowanym możliwościom – a my zarządzaliśmy wysiłkiem stąd”.

Według niego, w walce takiej jak ta w Libanie, moduł był kluczowym narzędziem. Złożony i górzysty teren pozwalał Hezbollahowi na ukrywanie broni i systemów bojowych, a także na wykorzystanie terenu do ukrywania się w zaroślach lub krętych, wąskich dolinach. „Za pomocą dronów i bezzałogowych statków powietrznych byliśmy w stanie zlokalizować terrorystów i infrastrukturę, którą założyli w okolicy, i ich zniszczyć. To trochę jak gra w „whack-a-mole”, gdzie trzeba uderzyć ich młotkiem, gdy wyskakują ze swoich nor. Za każdym razem, gdy wychodzili ze swojej nory – byli trafiani”.

Na przykład, gdy brygada wyruszyła na operację na grzbiecie A-Taybeh, wywiad wskazał (o czym wkrótce szerzej), że pod grzbietem znajduje się podziemny obiekt, w którym zabarykadowało się kilku terrorystów Hezbollahu i prowadzili stamtąd działania bojowe. Równocześnie z jednostkami działającymi na miejscu i poszukującymi szybów, moduł kontroli ognia przygotowywał się do zniszczenia obiektu i eliminacji bojowników za pomocą rakiet i dronów zwiadowczych. 

Rzeczywiście, w pewnym momencie zidentyfikowano główne wejście prowadzące do trzech mniejszych poniżej. Po kilku kontrolach zorientowali się, że terroryści ukrywają się w trzecim tunelu: „Zaczęliśmy wywierać tam presję, w tym za pomocą buldożerów D9 obsługiwanych przez bojowników Egoz, odsłaniając obszar nad nimi i szyby, które były ukryte przez roślinność”. 

Zespół dronów modułu został wezwany na miejsce i wysłał drona do trzeciego szybu w celu rozpoznania – i bezsprzecznie zidentyfikowano terrorystów, gdy ostrzeliwali statek powietrzny. „Zrozumieliśmy, że wkrótce wyjdą z obiektu i spróbują uciec na północ, przez stromą stronę grzbietu, która jest wyraźnie widoczna na ekranach jako stromy, górzysty stok, który ledwo pozwala na jakikolwiek ruch”, wyjaśnia major R. „Próbowali nas zaskoczyć – żaden rozsądny człowiek nie zaryzykowałby zejścia z tej góry, ale udało nam się ich zauważyć”.

Natychmiast potem moduł rozpoczął przyspieszony proces analizy z wywiadem potencjalnych tras ucieczki na grzbiecie. Kilka godzin później zaczęli schodzić z grzbietu, a cały personel modułu monitorował ich z góry. „Dosłownie widzieliśmy, jak trzymają się niemal dokładnie trasy, którą przeanalizowaliśmy”, wspomina oficer, „i zgodnie z naszymi przewidywaniami, w pewnym momencie utknęli w pobliżu dużego drzewa, pod którym znajduje się klif – uniemożliwiając im ruch”. 

„Byliśmy gotowi, czekając, aż wszyscy terroryści dotrą do punktu i spróbują przeliczyć swoją trasę – wtedy zbombardowaliśmy ich z góry i wyeliminowaliśmy 7 z nich”. Kilka godzin później z obiektu wydostało się jeszcze 3, a moduł również ich namierzył, ostatecznie eliminując 10.

A wracając do teraźniejszości. W momencie, gdy major R. kończy opowiadać o tym, co wydarzyło się podczas tej operacji, jeden z żołnierzy z zespołu ds. ekspozycji i ataku wchodzi do modułu, przerywając naszą rozmowę w celu pilnego przekazania informacji. Wyświetla na ekranie przed nami pozycję strzelecką, która właśnie została zidentyfikowana w zaroślach przez jeden z dronów, a obaj decydują się na szybki proces badawczy, na końcu którego przedstawiają dowódcy i oficerowi operacyjnemu wyniki i rekomendację ataku – aż do ostatecznej decyzji o jej zniszczeniu. 

Kolejny przykład ich zdolności szybkiego reagowania i planowania odnotowano na początku miesiąca, kiedy zespół dronów komandosów zidentyfikował podejrzany pojazd, do którego bojownicy Hezbollahu ładowali broń. „Dokumentowaliśmy, jak ładowali kilka rakiet z tylnych drzwi, a później inny bojownik umieścił dwa drony wybuchowe w bagażniku” – wspomina major R. – „Natychmiast uruchomiliśmy drona, który przez 27 godzin wisiał nad pojazdem, śledząc ich w każdej chwili”.

W tym czasie, pod kierownictwem zespołu atakującego, moduł określił, jak zniszczyć pojazd i znajdującą się w nim broń – „Współpracując z modułem wywiadowczym, który dostarcza nam informacji i dodatkowych danych, dopasowujemy amunicję do celu” – relacjonuje – „W końcu zaatakowaliśmy go rakietą, a z powodu całej zgromadzonej w środku broni, mogliśmy również zaobserwować wtórną eksplozję kilka chwil później”.

Teraz żołnierz z zespołu dronów wraca do pokoju. W szybkiej wymianie informacji ustalany jest atak na zidentyfikowaną wcześniej pozycję ogniową, ale teraz z większą ilością szczegółów: jest to w rzeczywistości kryjówka ukryta pod krzakami i gruzami przez terrorystów Hezbollahu, na terytorium operacyjnym IDF. Znajduje się tam wyrzutnia, kamery, drony i bezzałogowce – wszystko zostało zniszczone kilka minut później.

„W takich chwilach, kiedy zespoły w Libanie słyszą w tle dźwięki naszych rakiet, lub dowiadują się o zniszczonej przez nas infrastrukturze Hezbollahu, wzmacnia to ich obronę w terenie, co rozumiemy również z ich odpowiedzi w eterze radiowym” – dodaje – „Wszyscy byliśmy kiedyś żołnierzami, pamiętamy poczucie bezpieczeństwa, gdy widzisz, że centrum dowodzenia za tobą również nad tobą czuwa. I dlatego tu jesteśmy”.